Þar sem þrettándinn er kominn og jólunum lýkur formlega í kvöld þá er ekki úr vegi að skella inn smá fréttum. Desembermánuður var mjög ljúfur hjá kallinum. Var upptekinn allar helgar. Það voru matarboð, aðventuboð og aðventufundir, jólahlaðborð og ég veit ekki hvað og hvað. Og svo komu jólin. Ég var aldrei þessu vant í fríi helstu jóladagana. Var í fríi á Þorláksmessu, aðfangadag og á jóladag en var á dagvakt á öðrum degi jóla. Það var yndislegt að vera í fríi. Labbaði Laugaveginn á Þorláksmessukvöldinu og keypti eina jólagjöf og hlustaði á tenórana þrjá í Hljómalindarreitnum áður en ég skundaði í Friðrikskapelluna og tók þátt í Þorláksmessuhelgistund Kristilegu Skólahreyfingarinnar sem byrjaði hálf tólf. Ég er búinn að sækja þessar stundir síðan ég byrjaði í Kristilegum skólasamtökum, örugglega síðan ég var 15 ára og eru þær orðnar hluti af mínu jólahaldi.

Ég ákvað að njóta aðfangadags í ró og næði þar sem veðrið var svo gott og ég í fríi. Ég yfirgaf því borgina í hádeginu og brunaði upp í Vatnaskóg. Ég var þar einn í kuldanum og náttúrunni og fór í rúmlega tveggja klukkustunda gönguferð í skóginum. Það var ljúft að njóta dagsstundarinnar þar. Var svo mættur til mömmu og pabba tímanlega til að hlusta á aftansönginn á Gufunni frá Dómkirkjunni. Fór svo í miðnæturmessu í Hallgrímskirkju en það er orðinn hefð hjá mér að fara í alltaf þangað á aðfangadag. Ég og Jói frændi minn fórum saman að vanda.

Á jóladag skellti ég mér svo í hátíðarguðsþjónustu kl. 14 í Þingvallakirkju. Ég fór með Þóri staðarráðsmanni Skógarmanna. Veður var bjart og fallegt. Þetta var örugglega ein magnaðasta guðsþjónusta sem ég hef farið í. Í fyrsta lagi var hún gagntekinn af helgi jólanna. Í öðru lagi er Þingvallakirkja lítil sveitakirkja og nálægðin mikil. Það var mjög góð mæting, að giska 70-80 sem tróðu sér í þessa litlu kirkju sem átti einmitt 150 ára vígsluafmæli þennan dag. Nokkrir fóru upp á loftið og stóðu þar, og kórinn stóð bara allan tímann. Og útsýnið úr kirkjugluggunum var ekki af verri endanum, Almannagjá og vellirnir nær, Botnssúlur og Ármannsfellið fjær. Sr. Kristján Valur þjónaði og predikaði og gerði það vel að vanda.

Annars var vikan milli jóla og nýársdags hlaðin jólamat og tveimur matarboðum að auki. Því var alveg nauðsynlegt að koma sér í góða hreyfingu. Það varð úr á deginum fyrir gamlársdag enda var veður ægifagurt þann dag, nánast heiðskírt, logn og frost um 10 gráður. Ég fór ásamt þremur vinum mínum upp á Esjuna. Á leiðinni þangað fórum við í flugeldasölu Landsbjargar og keyptum litla skottertu sem var skotið uppi á toppnum á Þverfellshorni. Það var frábært að ljúka árinu á góðri fjallgöngu. Áramótunum sjálfum eyddi ég svo í vinnunni þar sem ég var á næturvakt L. Hefði vilja vera í fríi en svona er þetta og við sem vorum á vaktinni áttum góða vakt saman með mörgum heimsóknum og dýrindis veitingum.

Ég vona að jólahátíðin hafi verið ykkur góð og að þið hafið fengið að njóta helginnar og notið raunverulegs friðar. Um leið þakka ég fyrir árið sem var að líða og vona að árið 2010 verði ykkur öllum heilladrjúgt.

Titill færslunnar er fenginn úr 78. sálmi Sálmabókarinnar, 3. erindi:

Guðs lýður, vertu' ei lengur hræddur
og lát af harmi' og sorg.
Í dag er Kristur Drottinn fæddur
í Davíðs helgu borg.
Hann fjötrum reifa fast er vafinn,
í frelsi barna Guðs svo þú sért hafinn.
Hann þína tötra tók á sig,
að tign Guðs dýrðar skrýði þig.
Að tign Guðs dýrðar skrýði þig.

(Úr sálminum „Í dag er glatt í döprum hjörtum").

Jæja, er ekki kominn tíma á smá fréttir?? Tíminn er nú aldeilis búinn að líða fljótt þetta sumarið. Mér finnst stundum eins og  17. júní sé ekki búinn ennþá. En svona er þetta. Það ústkýrir bloggleysið.  Þannig vildi til að kappinn fékk sumarfrí í fjórar vikur í júní. Svo fæ ég nú meira frí í haust. Júnímánuður var því nýttur til hins ýtrasta í ferðalög innanlands. Mánuðurinn byrjaði á góðri ferð. Eins og glöggir lesendur mínir vita þá hef ég mikinn áhuga á útivist. Einn af draumum mínum hefur verið að ganga á hæsta tind eyjunnar okkar, Hvannadalshnúk. Sú ferð var að raunveruleika föstudaginn 5. júní sl. þegar ég gekk upp á tindinn við tólf manns og í fylgd tveggja leiðsögumanna. Lagt var af stað kl. 4 að morgni og svokölluð Sandfellsleið gengin. Í byrjun göngu var svalt, súld og þoka en við gengum upp úr því veðri í 1600 m hæð og vorum þá komin í sól og blíðu það sem eftir lifði ferðar. Í rúmlega 1800 m hæð vorum við komin upp á sléttu Öræfajökuls (1. mynd). Vorum komin á sjálfan hnúkinn um hádegið og var staldrað þar við í dágóða stund, myndir teknar og þarna var m.a.s. ágætis símasamband!! (Sjá mynd fyrir neðan).



Vorum komin tilbaka um kl. 17 og því tók ferðin okkar um 13 klst. Við fórum beint í Flosalaug eftir gönguna og þrifum og skoluðum af okkur rykið og saltið. Ferðalag mitt hélt svo áfram austur. Jökulárslón var skoðað og gist var á Höfn á tjaldstæðinu hjá Sigrúnu Kapitolu og eiginmanni hennar. Einnig fór ég í sund á Höfn en þar er komin ný sundlaug sem var vígð á sumardaginn fyrsta og mæli ég eindregið með henni. Þar eru einnig þrjár skemmtilegar rennibrautir. Ég mæli sérstaklega með rennibrautinni „Humrinum". Svo var haldið á Lónsöræfi. Var þar að ganga í fjóra daga og gisti þar í tjaldi í þrjár nætur. Veðrið var svona þokkalegt en heldur svalt og mestallan tímann var hitinn milli 3-7 °C. Þarna er mjög fallegt og ég náði m.a. að ganga Illakamb. Ljóst er að seinna verður aftur farið austur í Lón við Stafafjöll og gengið þar meira um. Á leiðinni heim var skroppið í sund á Kirkjubæjarklaustri og dýrindis borgari borðaður á Systrakaffi. Mæli með þeim stað. Þessi fyrsta ferð sumarins varði því í átta daga.

Eftir eins dags hvíld þar sem m.a. var farið í innflutningsteiti var svo farið í eina brúðkaupið sem mér var boðið í þetta sumarið, hjá vinum mínum Þorsteini og Guðbjörgu. Gekk það mjög vel, þau sögðu bæði já, og var athöfnin og veislan öll hin glæsilegasta. Daginn eftir brúðkaupið reif ég mig snemma á fætur  því ég var búinn að lofa þremur vinnufélögum mínum að taka þátt í Bláalónsþrautinni með þeim. Þetta er hjólreiðakeppni þar sem er hjólaðir 60 km frá Hafnarfirði og í Bláa lónið. Ég var nú þreyttur og hafði fengið mér léttvín í brúðkaupinu kvöldið áður en ég lét það ekki á mig fá og var m.a.s. fyrstur í mark af okkur fjórum.  Það var reyndar mjög skemmtilegt að taka þátt í svona reiðhjólakeppni. Svo skelltum við okkur náttúrulega saman í Bláa lónið eftir keppnina.

Næsta ferð var með Lalla og Palla. Við gengum inn með Djúpá eftir Djúpárdal og ætluðum upphaflega að ganga hring að Grænalóni. En þessi hringur var lengri en gert hafði verið ráð fyrir og því var þeirri leið frestað þar til síðar. En við gengum samt um 45 km á þremur dögum og tjölduðum á yndislegum tjaldstað sem við fundum og við gáfum nafnið „Tjaldstaður guðanna". Veður var gott og bjart. Þetta var í annað sinn sem ég reyndi að ganga að Grænalóni og það tókst ekki heldur í þetta sinn en ég reyndi einnig í fyrra en þá var ég bara einn á ferð og ákvað að það væri ekki skynsamlegt að ganga þangað alla leið einn. En Grænalónið er nú ekkert að fara neitt. Það bíður betri tíma ;)

Að auki fór ég í þrjár útskriftarveislur, dvaldi í Vatnaskógi í nokkra daga, fór í dagsgönguferðir hér og þar, m.a. labbaði ég frá Hellisheiðarvirkjun til Hveragerðis með biblíuleshópnum mínum sem heitir Bleikjan. En formlegu sumarfríi mínu lauk hins vegar með Þórsmerkurferð. Gisti þar í tjaldi í tvær nætur með Ásgeiri og Báru og þess á milli gengum við Fimmvörðuhálsinn frá Skógum í frábæru veðri.

Bara að sumarfríið hefði verið lengra, þá hefði ég ferðast enn meira og gengið meira.........


Mynd: Ég að gera eðlisfræðitilraun á Öræfajökli

Jæja, síðasta helgi var mjög góð. Svo er líka búið að vera frábært veður síðustu daga að ég get ekki annað en glaðst. Ég held að veðurblíðan hafi ekki farið framhjá neinum sem býr á höfuðborgarsvæðinu. Á föstudeginum var ég að vinna til miðnættis og að henni lokinni dreif ég mig heim að undirbúa laugardaginn. Því ég ákvað að nýta þann dag til útivistar og nýta góða veðrið. Ég vaknaði klukkan átta og fór með vinkonu minni í Svínadalinn þar sem við klifum tvo tinda á Skarðsheiðinni. Annars vegar var það Skarðshyrna (946 m) og svo hæsti tindur Skarðsheiðarinnar, Heiðarhorn (1053 m). Það var mjög gott gönguveður og frábært útsýni. Reyndar var töluverð gjóla efst uppi og svalt (um 4°C) en við vorum vel búin og það kom ekki að sök. Einnig var allt alhvítt þarna efst upp eins og við mátti búast. Gangan heppnaðist vel og við vorum um 6 ½ tíma að ganga (vegalengd a.m.k. 12 km). Hins vegar, þegar við vorum að keyra um morguninn og vorum við Akrafjall, þá flaug lítill fugl í veg fyrir bílinn, mig grunaði að ég hefði hugsanlega keyrt á hann en þegar ég leit í speglana þá sá ég engan fugl á götunni og ég hélt því að hann hefði einhvern veginn sloppið. En ég hafði rangt fyrir mér. Því þegar við stigum út úr bílnum í sveitinni brá mér rosalega þegar ég sá lítinn fugl dauðann í grillinu á bílnum (sjá mynd). Ég kannaði hann nánar og hann var steindauður greyið. Jæja, en við vorum að flýta okkur  þannig að fuglinn var látinn kyrr liggja um sinn. Svo fórum við í bæinn og vorum að  flýta okkur því Júróvisjón var að byrja. Ég var nefnilega að fara í árlegt Júrósvisjónteiti hjá gamla KSS-genginu. Óli og Fjölnir fóru úr partýinu og náðu í mig. Þeir skoðuðu fuglinn í grillinu og núna kalla þeir mig sem sagt „Bird killer“. Síðast sást til hans á grillinu á laugardagskvöldinu því þegar Lalli vinur minn heimsótti mig á sunnudeginum til að plata mig í skottúr þá ætlaði „Bird killer“ að halda veglega jarðarför fyrir greyið fuglinn, fá lánaða skóflu hjá Lalla og ætlaði ég að koma blessuðum fuglinum undir græna torfu. Kom þá í ljós að fuglinn var horfinn. Annað hvort hafði einhver köttur gripið hann, stærri fugl eða einhver nágranni minn hafi jarðað hann. Nema þá að hann hafi bara vaknað til lífsins og flogið á vit ævintýranna. Hver veit??? Annars var einn aðalbrandarinn á laugardagskvöldinu hvort ekki ætti að skella fuglinum af grillinu á bílnum og skella honum beint á gasgrillið. En það varð nú sem betur fer ekki úr því.

Síðasta helgi var mjög skemmtileg. Hún hófst eiginlega á fimmtudeginum. Þá var óvissuferð í vinnunni og hófst hún kl. 8 á fimmtudagsmorgni. Við fórum í rútu um Vesturland og komum víða við. Heimsóttum Járnblendið á Grundartanga, lögreglu og slökkvilið á Akranesi svo og byggðasafnið þar. Borðuðum hádegismat á Akranesi áður en við keyrðum til Stykkishólms þar sem við heimsóttum einnig lögreglu og slökkvilið. Einnig heimsóttum við brugghús og hákarlasafnið á Bjarnarhöfn við norðanvert Snæfellsnes en kvöldið endaði á Hótel Búðum þar sem við borðuðum dýrindis kvöldmat. Í Staðarsveitinni var óveður og því sóttist heimferðin seint. Var þetta mjög skemmtilegur og fræðandi dagur og mikið stuð hjá okkur vinnufélögunum. Við komum ekki í bæinn fyrr en um kl. 2 og því endaði þessi óvissuferð á því að vera 18 klst. löng takk fyrir.

Föstudagurinn var hvíldardagur, því laugardagurinn var löngu skipulagður. Verið var að steggja vin minn Þorstein, en hann hefur ákveðið að láta hlekkja sig í sumar blessaður. Hann er að fara að ganga í það heilaga í júní og við vinir hans vorum því snemma á ferð enda náðum við honum steinsofandi í rúminu rúmlega sjö á laugardagsmorgninum. Allt í einu var hersing 10 limafagurra fola mættur í svefnherbergið hans, ég í broddi fylkingar með kælisprey sem því miður gerði honum ekki nógu hvelft við. En jæja, morguninn byrjaði á dýrindis morgunmat áður en við klæddum kappann í mótorhjólagalla og sterkasti prestur í heimi mætti á svæðið og snaraði kvikindinu á chopperinn sinn og brunaði í burtu með látum inn í fagran sólskinsríkan morguninn. Fyrst fórum við með dýrið á hnefaleikastöð þar sem við fengum allir að lúkskra á honum, eina lotu hver. Reyndar lúskraði hann örugglega meira á okkur en við hann því hann stóð sig mjög vel í hringnum kappinn. Presturinn stóri sat á litlum IKEA-stól og horfði álengdar á okkur þegar við vinir hans fórum hver á fætur öðrum ferskir í hringinn í vígahug.  Hann sat þar í sínum leðurgalla, með skegghýjunginn sinn og tók í nefið og sagði: „Hver þarf óvini þegar hann á slíka vini!" Því næst var brunað með stegginn á aðalslökkvistöð landsmanna og þar var sveittur steggurinn spúlaður rækilega með öflugum slökkvidælum. Svo fórum við með hann á snyrtistofu og létum "tana" dýrið í drasl með brúnkuspreyi áður en hann þurfti að taka nokkur lög fyrir okkur. Hádegismatur var borðaður á Sprengisandi og svo var áð á bifvélaverkstæði þar sem Lárus nokkur Páll tók fagrar myndir drengnum. Hasarnum lauk svo í Gufunesi þar sem við fórum í Litabolta (Paintball) í tæpa fjóra klst. og var það rosalegt stuð. Ég hafði nefnilega aldrei áður prófað þetta og því var mjög gaman að prófa þetta í hópi góðra vina. Og steggurinn fékk svo að finna fyrir okkur í lokin (sjá mynd). Svo var brunað með dýrið austur fyrir fjall þar sem við komum okkur fyrir í kósý sumarbústað, borðuðum hamborgara ala Haukur Árni, fórum í heitan pott, borðuðum eftirrétt og smökkuðum guðaveigar. Hinir allra hraustustu dvöldu svo í bústaðnum um nóttina og kúrðu hjá brimandi steggnum. Laugardagurinn endaði því líka á 18 klst. þrotlausri skemmtun og heppnaðist þessi dagur rosalega vel enda félagsskapurinn góður og veðrið ljúft. Það voru þreyttir kappar sem komu heim til sín síðdegis á sunnudeginum eftir frágang fyrir austan. Þá er bara beðið eftir brúðkaupinu með mikilli væntingu.

Úffídúffí elskurnar mínar. Vá hvað það er langt síðan að ég bloggaði síðast. Kannski vegna þess að kallinn var m.a. í nokkurra daga vetrarfríi og var að gera allt annað en að hanga í tölvunni. En allavega, margt fréttnæmt hefur gerst á síðustu tveimur vikum. Þar er náttúrulega fyrst að nefna hinar sögulegu kosningar. Maður var náttúrulega mjög spenntur fyrir þessum kosningum því maður vissi að þetta yrðu mest spennandi kosningar í manna minnum á Sögueyjunni. Sem þær urðu. Að sjálfsögðu var haldið kosningateiti að venju, að þessu sinni var það haldið á Haðarstígnum. Svo var nú kíkt í annað teiti og svo var nú mannlífið í miðbænum kannað. Einnig haldið út á land í vinnu og Esjan klifinn í góðu veðri. Margt skemmtilegt gerðist sem sagt um kosningahelgina. Svo er bara að bíða og sjá hvernig stjórnarviðræðurnar milli VG og Samfylkingarinnar munu enda. Svo fór nú dágóður tími í að sinna blessuðum bílnum. Ég þarf nú bráðum að  fara að skrifa sér færslu um sögu þessa blessaða bíls. Þurfti nefnilega að láta kíkja aðeins á bílinn til að ná honum í gegnum skoðun. Og svo var greyið búið að standa svo lengi í vetur fyrir utan verkstæði að sumardagurinn fyrsti varð að dekurdag bílsins. Eyddi 6 klst. í kvikindið þar sem ALLT var þrifið og ég veit ekki hvað, bíllinn bónaður tvisar og allt. Enda var hann ánægður með snyrtinguna sína.

Svo hefur maður fylgst mikið með fréttum af hinni svokallaðri svínaflensu. Viðbrögð yfirvalda eru vitanlega mjög skiljanleg. Það er bara spurning um tíma hvenær skæð flensa leggst á jarðarbúa. Ég hef nefnilega kynnt mér ágætlega spænsku veikina og hvernig hún herjaði illa á Íslendingum árið 1918. Þá dóu um 500 manns, flestir í Reykjavík. Þá voru bara tveir prestar í Reykjavík ef ég man rétt og þeir höfðu ekki undan við að jarðsyngja yfir fólki. Þá var ákveðið sem varúðarráðstöfun að molda inni í kirkjunni í staðinn fyrir úti í garði svo fólkið þyrfti ekki að fylgja hinum látna út í kaldan kirkjugarðinn og hætta heilsu sinni með því. Þetta var gert til bráðabirgða en hefur því miður, að mínu áliti, orðið að hefðbundnum sið hér á landi, og þá aðallega við jarðarfarir á höfuðborgarsvæðinu. En sem betur fer virðist svínaflensan vera í rénum og að hún verði ekki að heimsfaraldri, allavega ekki þetta afbrigði veirunnar.

Annars er maður nokkur sprækur. Verð í sumarfríi í júní, fer í brúðkaup þá og svo er stefnan tekin á Hvannadalshnjúk eftir mánuð. Þannig að maður er að reyna að halda sér í formi, og helst bæta það, næstu vikurnar. Væntanlega verða nokkur minni fjöll klifin til æfinga næstu vikurnar.

Lítið að frétta af kappanum í þetta sinn. Er á næturvöktum eins og venjulega. Síðasta helgi fór að stóru leyti í fundarhöld. Þá var aðalfundur KFUM og KFUK á Íslandi. Ég er búinn að vera í stjórninni síðustu 2 ár en gekk út núna, gaf ekki kost á mér aftur. Einnig er ég nýhættur í stjórn KSH en þar er ég búinn að vera í stjórn í nokkur ár. Þannig að í fyrsta sinn síðan árið 2000 er ég ekki í neinni stjórn, ótrúlegt en satt. Þannig að ég er algjörlega frjáls!! Þrátt fyrir annríki náði ég samt á síðustu dögum að horfa á tvær kvikmyndir sem mig langaði að sjá. Ein af þeim er kvikmyndin „Munich" frá árinu 2005 í leikstjórn Stevens Spielberg. Þetta var svona ein af þessum kvikmyndum sem maður hefði viljað sjá í bíó, en þannig varð úr að ég fór aldrei á hana. Pabbi vinar míns talaði svo vel og mikið um hana síðar að ég dauðsá eftir að hafa ekki skellt mér á hana. En það var svo rólegt á einni næturvaktinni í vikunni að ég náði að fylgjast með henni nánast allri og ég varð ekki fyrir vonbrigðum með hana, þó að efnistökin og umfjöllunarefnið hafi verið annað en ég bjóst við. Svo skellti ég mér líka í eitt af hreyfimyndhúsum bæjarins og sá kvikmynd af sama meiði, en það er þýska kvikmyndin „Der Baaden Meinhof komplex". Hún fjallar um þessi þekktu hryðjuverkasamtök sem spruttu upp í Vestur-Þýskalandi í lok 7. áratugarins í róti samfélagsins og mótmælum ungs fólks við Víetnamstríðinu. Mjög vel gerð mynd sem sýnir vel tíðarandann, ofbeldið og hugsjón þessa fólks á hispurlausan og grófan hátt. Ekkert verið að skafa af hlutunum þarna. Mæli með henni fyrir fólk sem hefur áhuga á sögunni.

Annars uppgötvaði ég draumastarfið mitt í dag. Starf sem ég vissi ekki að væri til. Fann lýsingu á því á netinu í nótt eftir ábendingu frá vinkonu minni sem býr í Noregi. En því miður rann umsóknarfresturinn út fyrir um þremur vikum síðan . Þetta er prestsstaða í Noregi, sérþjónustastaða til tveggja ára. Við erum að tala um fjalla- og skíðaprest í Hovden í Suður-Noregi!! Ég er ekki að kinda í ykkur! Hovden er mikil útivistarparadís og þar er jafnframt gott skíðasvæði, bæði fyrir svigskíði og gönguskíði. Þetta er svona sérþjónustverkefni sem er ráðið í til tveggja ára, til að byrja með a.m.k. Oh men, af hverju fattaði ég þetta ekki fyrr. Þetta hefði verið kjörið fyrir kappann!!! En jæja, ég verð að trúa því að Drottinn hafi önnur plön fyrir mig. Þetta verður ekki lengra núna. Nú er veturinn brátt á enda, svona formlega allvega. Það er allavega komið vor í lofti! Amen.

Þá eru páskarnir að baki. Reyndar eru páskarnir í Rétttrúnaðarkirkjunni núna á sunnudaginn. Það getur verið afsökun fyrir einhverja til að maula páskaegg um næstu helgi. Páskamessan hjá þeim á Íslandi byrjar á miðnætti í Dómkirkjunni í Reykjavík, stendur allavega til kl. 3 um nóttina.  En ég náði að gera heilmikið þessa páskana þó að ég væri að vinna líka á tveimur vöktum. Á skírdag fórum við vinirnir á Snæfellsjökul á fjallaskíðum. Dagurinn var tekinn mjög snemma. Það er búið að vera lengi á döfinni hjá mér að fara upp á Snæfellsjökul. Maður er búinn að horfa svo oft á fagran jökulinn á góðviðrisdögum í höfuðborginni og hugsað til þess hve gaman væri að ganga þarna upp. Ég er nefnilega mjög ókunnugur á Snæfellsnesinu. Hafði bara einu sinni komið á Stykkishólm og einu sinni farið á Grundarfjörð. Það var því frábært að geta farið þarna upp í blíðviðri. Ferðin gekk vel og við meira að segja náðum að klifra upp á ísilagða strýtuna þar sem hæsti punkturinn er. Volla, 1446 m hæð, sem er þar með orðið hæsta fjallið sem ég hef klifið á Íslandi. Fyrra metið var 1170 m hæð, en það er jökullinn Ok sem ég kleif ásamt góðum hópi unglinga úr unglingflokknum í Vatnaskógi í ágúst 2001. Við vorum um  4 ½ tíma upp og svo tók um eina klst. að skíða niður endalausa brekkuna. Nýfallinn mjúkur snjór var yfir öllu, um hálfur metri. Eftir ferðina var okkur göngugörpunum boðið í dýrindis máltíð í Stykkishólmi hjá samheldu hjónunum Fjölni og Trine. Kom ekki heim fyrr en eftir miðnætti örþreyttur enda hafði ég bara náð tveggja tíma svefni fyrir þennan langa dag. Lét samt vinkonu mína plata mig úr rúminu á föstudeginum langa til þess að klífa annað fjall, en núna fótgangangandi. Við fórum fimm saman á Skálatind (793 m) sem er við norðanverða Esjuna. Við gengum upp frá Meðalfellsvatni. Skyggni var sæmilegt, ekki mikill snjór en töluverður vindur, skafrenningur og mikil vindkæling. Náði að horfa á þrjár góðar kvikmyndir um páskana. „About a boy" sem var mjög fyndin, „Gangs of New York" sem var mjög áhugaverð, og að lokum horfði á myndina „In to the wild" en hana hafði ég séð áður í kvikmyndahúsi fyrir rúmu ári síðan. Hafði mjög gaman af því að sjá hana aftur. Frábær myndataka, góð saga, margar góðar pælingar og frábær leikur. Mæli eindregið með henni. Mælti líka með íslensku kvikmyndinni „Draumalandið". Fór á hana í bíó núna fyrr í vikunni. Flott myndataka og athyglisvert sjónarhorn á íslenskt samfélag í ólgusjó risafyrirtæka á alþjóðavísu. Enda var maður búinn að lesa bókina líka. Var á næturvakt aðfararnótt páskadags og fór beint af henni í páskamessu í Háteigskirkju kl. 8. Eftir hana var boðið upp á dýrindis morgunverðarhlaðborð í safnaðarheimilinu.

Annars hvet ég lesendur mína til að fara að dusta rykið af útivistarfötunum. Nú er að koma góður tími til að ganga á fjöll og firnindi. Dagarnir orðnir þokkalega langir, farið að hlýna, og í maí er hæsti meðalloftþrýstingurinn á Íslandi sem þýðir að þá er oft mikið bjartviðri. Segi þetta nóg í bili dúllurnar mínar af smá páskafréttum frá mér.
P.s. Færslunni fylgir myndir úr ferðinni, sú seinni tekin á toppnum.

Ég er nú ekki fæddur í Bandaríkjum Norður-Ameríku, en hins vegar bjó ég í eitt ár í Kaliforníu þegar ég var 18 ára. Þannig að ég fylgist nú alltaf með því sem er að gerast í því mæta landi. Af því leiðir að ég  hef töluvert fylgst með fréttum af hinum nýja forseta Bandaríkjanna, málefnum innan BNA og alþjóðlegum fréttum þar sem forseti BNA hefur komið fyrir eða tjáð sig. Ég tel nefnilega ákveðin tímamót hafi orðið í bandarískri sögu með þessum nýja forseta, ekki bara vegna þess að hann er hálfur blökkumaður, heldur vegna þess  hann er fulltrúi nýrrar kynslóðar sem hugsar öðruvísi en fyrirverar hans. Eitt af þeim málefndum sem hafa verið til umræðu í tengslum við Obama er vera samkynhneigðra í bandaríska hernum. En þannig er mál með vexti að samkynhneigðir einstaklingar í bandaríska hernum hafa mjög oft orðið fyrir barðinu á fordómum, ofóknum og ofbeldi að hendi annarra hermanna. Reyndar er það svo að samkynhneigðir mega ekki þjóna í bandaríska hernum, kynhneigðar sinnar vegna!!! Er talið að á síðustu 10-20 árum hafi tugþúsundum starfsmanna hersins verið sagt upp vegna kynhneigðar sinnar. Bill Clinton fyrrverandi forseti BNA reyndi að breyta þessu þegar hann var við völd en það gekk mjög illa vegna mikillar mótstöðu innan hins pólitíska geira í BNA. Þá var tekin upp „Don´t ask, don´t tell" stefnan, þ.e. ekki tjá þig um kynhneigð þína og ekki verður heldur spurt um hana. Hins vegar ef það komst upp um samkynhneigðan einstaking þá var hann látinn fara. Þessari reglu fylgir náttúrulega mikill tvískinnungur og tvöfalt siðferði. Því það var í raun í lagi fyrir samkynhneigðan einstakling að þjóna í bandríska hernum á meðan hann þagði um kynhneigð sína, en um leið og upp komst um hana þá var hann rekinn. Nú er þrýst á hinn nýja forseta að breyta þessa endanlega, taka þessa „DADT-reglu" úr gildi og leyfa fólki að þjóna óháð kynhneigð sinni, eins og fólki er leyft að þjóna sínu landi óháð kyni, kynþætti, trú, stjórnmálaskoðunar o.s.frv. Nú er bara að sjá hvað herra Obama muni gera, hann er nú bara búinn að vera forseti í um 3 mánuði og það verður athyglisvert  að fylgjast með honum áfram.

Annað atriði sem mig langar að nefna og tengist herra Obama er frétt sem hefur farið mjög lítið fyrir. Á föstudaginn hélt hann ræðu í Strassborg fyrir um 2.000 manns sem nokkurskonar inngang fyrir aðkomu hans á fundi leiðtoga aðildarlanda Atlantshafsbandalagsins sem haldinn var í Prag um helgina. Hann sagði að hann ætlaði að beita sér fyrir heimi án kjarnavopna og að hann hefði metnaðarfull markmið til að vinna að því. Þetta finnst mér vera jákvæð og athyglisverð yfirlýsing frá leiðtoga öflugasta veldi heimsins í dag sem jafnframt á langmest  af kjarnorkuvopnum, ásamt Rússlandi. Þetta segi ég sem var lítill strákur þegar kalda stríðið var enn í gangi og stöðugar fréttir, heimildarmyndir, kvikmyndir og umræðrþættir voru í gangi í sjónvarpi og útvarpi um hvernig heimurinn yrði ef það kæmi til heimsstyrjaldar þar sem kjarnorkuvopn yrðu notuð, um kjarnorkuvetur og ég veit ekki hvað.

Eitt í viðbót. Púff, ég er að verða búinn (þetta er að verða hálfgerð ritgerð hjá mér). Ég hvet þá lesendur mína sem sáu ekki Silfur Egils um helgina til að kynna sér viðtölin sem Egill átti annars vegar við Michael Hudson hagfræðing, um efnahagsástandið á Íslandi, og hin vegar við rithöfundinn og hagfræðinginn John Perkins sem skrifaði m.a. bókina „Confessions of an Economic Hit Man" sem varð metsölubók á heimsvísu en hann er hér á landi í tengslum við frumsýningu kvikmyndarinnar „Draumalandið" sem er víst möstsí.

http://dagskra.ruv.is/sjonvarpid/4464762/2009/04/05/3/

Æi, ég veit ekki hvað ég get tuðað um núna. Ég er allavega búinn að lesa fyrstu skáldsöguna á þessu ári. Kláraði hana í fyrrinótt. Var  búinn að vera nógu lengi að lesa hana. Stal henni af náttborðinu hennar mömmu á Nýársnótt rétt áður en ég fór til Úkraínu. Bókin heitir „Skaparinn" eftir Guðrúnu Evu Mínervudóttur, en hún er einmitt frænka mín. Langaamma okkar hét nefnilega Mínerva. Annars er þessi bók búin að ferðast mikið með mér. Hér innanlands er hún allavega búin að fara í Vindáshlíð og í Ölver. Svo er hún búin að ferðast til Kaupmannahafnar, Lundúna og um alla Úkraínu. Svo tók ég hana líka með mér til Noregs þannig að hún er búinn að fara út um allar trissur í Olíulandinu mikla í norðrinu. Þá er bara að lauma bókinni aftur á náttborðið hennar mömmu við tækifæri. Enda er hún farin að spyrja um hana.

En ekki halda elskurnar mínar að þetta sé það eina sem ég les, maður er alltaf að lesa nokkrar bækur í einu sko. Er núna alveg að ljúka við ævisögu sr. Sigurbjörns Einarssonar biskups. Svo eru fleiri góðar bækur sem bíða mín. Svo er maður alltaf á leiðinni að fara að lesa grískuna aftur. Var svo duglegur að læra hana í HÍ, er búin að glopra töluverðri grískukunnáttu niður og því veitir ekki af að rifja hana upp, svona til að halda guðfræðimenntuninni heitri og smurðri.

Nú er maður farinn að hugsa til sumarsins. Hlakka til að fara í sumarfrí, ganga á fjöll og fara í sund á góðum sólardegi. Er í ættarmótsnefnd og er einmitt að skipuleggja ættarmót Pedersen-ættarinnar sem verður í júlí. Svo er nú stefnt að því að fara á Hvannadalshnúkinn í byrjun júní. Svo er ég að fara í eitt brúðkaup í júní líka. Og svo væri gaman að komast til að labba Glerárdalshringinn, búinn að hugsa um það í tvö ár núna, kannski að ég láti verða af því þetta sumarið og skelli mér!!!

Úff, ef ykkur fannst þetta leiðinlegt upptalning á þankagangi mínum þá ætla ég að enda þessa færslu á góðum brandara, bara af því ég er svo skemmtilegur....

Nunna stígur upp í leigubíl.   

Á leiðinni tekur hún eftir því að

leigubílstjórinn, sem er hrikalega myndarlegur, er stanslaust að horfa á hana.   

Hún spyr hann af hverju hann stari svona.   

Hann svarar:   

"Sko, mig langar svo að spyrja þig að einu, en ég er svo hræddur um að þú verðir reið."   

Hún svarar:  "Sonur minn, ég verð ekki reið. Þegar maður er orðinn svona gamall og hefur verið nunna í svo langan tíma sér maður og heyrir ótrúlegustu hluti.   

Ég er viss um að ég reiðist ekki."

"Ja, mig hefur alltaf dreymt um að kyssa nunnu."

Hún svarar:  "Hmm, sjáum til hvað við getum gert í því.  En það eru tvö skilyrði:

Þú þarft að vera einhleypur og kaþólskur."

Leigubílstjórinn er mjög spenntur og segir:

 "Já, ég er einhleypur og kaþólskur."   

"Ókei", segir nunnan," stoppaðu á næsta bílastæði."

Nunna uppfyllir draum leigubílstjórans með kossi sem er betri en nokkuð sem hann hefur upplifað.  En þegar þau eru komin aftur af stað byrjar hann að gráta.

"Elsku barnið mitt," segir nunnan, "því ertu að gráta?"
"Fyrirgefðu mér, en ég hef syndgað" sagði leigubílstjórinn.  "Ég laug og verð að játa að ég er  bæði giftur og lúterskur."

Nunnan segir:  "Það er ekkert mál.  Ég heiti Hjalti og er að fara á grímuball."